Τι σημαίνουν όλα αυτά για την καθημερινότητα των δημοτών;
Τι συνδέει τις δύο άλλες χώρες, την Κίνα και την Ιαπωνία, με τη
Σαλαμίνα;
«Άρτος και θεάματα». Μια
διαχρονική πολιτική πρακτική χειραγώγησης των μαζών.
Τα προβλήματα των δημοτών σε δεύτερη μοίρα. Φανφάρες και παράτες στον βωμό της
προσωπικής προβολής.
Με αφορμή τις επανειλημμένες
επισκέψεις του δημάρχου Σαλαμίνας στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, γεννάται ένα
απλό ερώτημα: προς τι αυτές οι συνεχείς επισκέψεις στην Πόλη;
Η ιστορική και πνευματική σχέση
της Σαλαμίνας με την Ορθοδοξία και το Οικουμενικό Πατριαρχείο είναι γνωστή και
βαθιά ριζωμένη. Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη εξήγηση.
Αυτό που προκαλεί απορία είναι
κάτι άλλο:
η αδελφοποίηση της Σαλαμίνας με τον δήμο Misato της Ιαπωνίας και η παρουσία του
δημάρχου σε εκδήλωση της κινεζικής πρεσβείας.
Τι ακριβώς συνδέει τη Σαλαμίνα
με την Ιαπωνία και την Κίνα;
Κατανοώ την προσπάθεια της
Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας να ενισχύσει τις σχέσεις φιλίας με την Ελλάδα.
Όμως σε τοπικό επίπεδο ποια είναι η προοπτική μιας Σαλαμινο-κινεζικής
συνεργασίας;
Με τον δήμο Misato της Ιαπωνίας
ποιο «παράθυρο» ανοίγει;
Ποιο είναι το κοινό όραμα;
Ποιο είναι το συγκεκριμένο όφελος για τη Σαλαμίνα;
Κοιτάζοντας τις πραγματικές
διαφορές μεταξύ των δύο πόλεων, εύλογα γεννάται το ερώτημα: μήπως τελικά
πρόκειται για την κλασική περίπτωση του «τι σχέση έχει ο Φάντης με το
ρετσινόλαδο»;
Υπάρχει κάποιο σαφές σχέδιο
συνεργασίας ή πρόκειται απλώς για συμβολικές κινήσεις και δημόσιες σχέσεις;
Οι δημότες δικαιούνται να
γνωρίζουν ποιο είναι το πρακτικό αποτέλεσμα αυτών των διεθνών «ανοιγμάτων» για
την τοπική κοινωνία.
Διαφορετικά δημιουργείται
εύλογα η εντύπωση ότι τα πραγματικά προβλήματα του τόπου περνούν σε δεύτερη
μοίρα και ότι κυριαρχούν οι φανφάρες και οι παράτες.
