Όταν μια πόλη παλεύει με σκουπίδια, ελλείψεις υποδομών και δρόμους χωρίς πεζοδρόμια, πόσο νόημα έχουν οι διεθνείς φιέστες και οι αδελφοποιήσεις;

«Άρτος και θεάματα», μια διαχρονική πολιτική πρακτική χειραγώγησης των μαζών.Τα προβλήματα των δημοτών σε δεύτερη μοίρα. Φανφάρες και παράτες στον βωμό της προσωπικής προβολής.

Με αφορμή τις επανειλημμένες επισκέψεις του δημάρχου Σαλαμίνας στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, γεννάται ένα απλό ερώτημα:

προς τι αυτές οι συνεχείς επισκέψεις στην Πόλη;

Η ιστορική και πνευματική σχέση της Σαλαμίνας με την Ορθοδοξία και το Οικουμενικό Πατριαρχείο είναι γνωστή και βαθιά ριζωμένη. Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη εξήγηση.

Αυτό που προκαλεί απορία είναι κάτι άλλο: η αδελφοποίηση της Σαλαμίνας με τον δήμο Misato της Ιαπωνίας και η παρουσία του δημάρχου σε εκδήλωση της κινεζικής πρεσβείας.

Τι σημαίνουν όλα αυτά για την καθημερινότητα των δημοτών; Τι ακριβώς συνδέει τη Σαλαμίνα με την Ιαπωνία και την Κίνα;

Κατανοώ την προσπάθεια της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας να ενισχύσει τις σχέσεις φιλίας με την Ελλάδα. Όμως σε τοπικό επίπεδο ποια είναι η προοπτική μιας Σαλαμινο-κινεζικής συνεργασίας;

Με τον δήμο Misato της Ιαπωνίας ποιο «παράθυρο» ανοίγει;
Ποιο είναι το κοινό όραμα;
Ποιο είναι το συγκεκριμένο όφελος για τη Σαλαμίνα;

Κοιτάζοντας τις πραγματικές διαφορές μεταξύ των δύο πόλεων, εύλογα γεννάται το ερώτημα: μήπως τελικά πρόκειται για την κλασική περίπτωση του «τι σχέση έχει ο Φάντης με το ρετσινόλαδο»;

Υπάρχει κάποιο σαφές σχέδιο συνεργασίας ή πρόκειται απλώς για συμβολικές κινήσεις και δημόσιες σχέσεις;

Οι δημότες δικαιούνται να γνωρίζουν ποιο είναι το πρακτικό αποτέλεσμα αυτών των διεθνών «ανοιγμάτων» για την τοπική κοινωνία.

Διαφορετικά δημιουργείται εύλογα η εντύπωση ότι τα πραγματικά προβλήματα του τόπου περνούν σε δεύτερη μοίρα και ότι κυριαρχούν οι φανφάρες και οι παράτες.

«ΚΥΝΙΣΜΟΣ ΧΩΡΙΣ ΑΝΑΙΣΘΗΣΙΑ»

 Στη συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου της 23/1/2026, συζητήθηκε δημοσιονομικός έλεγχος με σοβαρές παρατυπίες και δημοσιονομικές διορθώσεις εις βάρος του Δήμου.

Η διοικητική ιστορία του Δήμου Σαλαμίνας την τελευταία δεκαπενταετία παρουσιάζει ένα ενδιαφέρον στοιχείο συνέχειας. Διαφορετικές δημοτικές αρχές, διαφορετικά πρόσωπα και επαγγελματικά υπόβαθρα, αλλά παρόμοια αποτελέσματα, διαπιστωμένες παρατυπίες, αναγνωρισμένα λάθη διοίκησης, δημοσιονομικοί έλεγχοι και οικονομικές επιβαρύνσεις εις βάρος του Δήμου.

Οι διατυπώσεις αλλάζουν με τον χρόνο, άλλοτε γίνεται λόγος για «αναγκαίες πρακτικές», άλλοτε για «λάθη», άλλοτε για «ό,τι έτσι γινόταν πάντα».

Γνωστοποίηση σοβαρών διοικητικών παρατυπιών σε απόφαση της Δημοτικής Επιτροπής Δήμου Σαλαμίνας.

 

Απόσπασμα της απόφασης της Δημοτικής Επιτροπής 

όπως αναρτήθηκε στη «Διαύγεια».

Το παρόν κείμενο παραθέτει πραγματικά περιστατικά και δημόσια έγγραφα που έχουν αναρτηθεί στη «Διαύγεια» και αποσκοπεί στην ανάδειξη ζητημάτων νομιμότητας και χρηστής διοίκησης, χωρίς προσωπικές αιχμές.

Στις 29/12/2025 συνήλθε σε τακτική (δια ζώσης) συνεδρίαση η Δημοτική Επιτροπή Δήμου Σαλαμίνας, ύστερα από την υπ’ αριθ. 29233/23-12-2025 πρόσκληση του Προέδρου της, και βρέθηκε σε απαρτία με την παρουσία 4 εκ των 8 μελών της.

Ο Δήμαρχος Σαλαμίνας, υπό την ιδιότητά του ως Προέδρου της Επιτροπής, εισηγήθηκε θέμα ημερήσιας διάταξης με αντικείμενο:
«Άσκηση ή μη ενδίκων μέσων έναντι απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Πειραιά».

Σύμφωνα με τα αναγραφόμενα στο πρακτικό:

·         έγινε επίκληση γνώμης της Νομικής Υπηρεσίας,

·         ακολούθησε εισήγηση προς το Σώμα,

·         τα παρόντα μέλη ψήφισαν και υπέγραψαν,

·         ενώ τα υπόλοιπα μέλη απουσίαζαν από τη συνεδρίαση.

Το ζήτημα που ανακύπτει δεν αφορά ένα μεμονωμένο σφάλμα, αλλά αλυσίδα πράξεων και παραλείψεων, για την οποία – σύμφωνα με πάγιες αρχές του διοικητικού δικαίου – ευθύνη φέρουν:

·         όσοι εισηγούνται,

·         όσοι εγκρίνουν και υπογράφουν,

·         καθώς και όσοι αμελούν να ασκήσουν τον θεσμικό τους ρόλο.

Ιδιαίτερη σημασία έχει το ακόλουθο πραγματικό δεδομένο:

Η δικαστική απόφαση στην οποία αναφέρεται η συνεδρίαση:

·         είχε ήδη επιδοθεί νομίμως στον Δήμο,

·         είχε καταστεί τελεσίδικη,

·         και είχε εκδοθεί πιστοποιητικό μη άσκησης ενδίκων μέσων.

Υπό τα δεδομένα αυτά, εγείρεται εύλογος θεσμικός προβληματισμός ως προς το πώς και γιατί τέθηκε, εκπρόθεσμα, θέμα «άσκησης ή μη ενδίκων μέσων», ενώ δεν υφίστατο πλέον τέτοιο αντικείμενο.
Το πραγματικό διοικητικό ζήτημα ήταν πλέον η εκτέλεση της απόφασης, η συμμόρφωση και η καταβολή της οφειλόμενης αποζημίωσης.

Η κατάσταση επιβαρύνθηκε περαιτέρω από το γεγονός ότι η σχετική απόφαση της Δημοτικής Επιτροπής:

·         αναρτήθηκε αρχικά στη «Διαύγεια» με πρόδηλες αναντιστοιχίες,

·         και, μετά από διόρθωση, εξακολούθησε να περιέχει ουσιώδη σφάλματα στην αποτύπωση του περιεχομένου της τελεσίδικης δικαστικής απόφασης.

Τα παραπάνω δεν συνιστούν τυπική λεπτομέρεια. Αφορούν:

·         τελεσίδικη δικαστική κρίση,

·         συγκεκριμένη χρηματική υποχρέωση του Δήμου,

·         και την υποχρέωση της Διοίκησης να λειτουργεί με ακρίβεια, διαφάνεια και επιμέλεια.

Τέλος, δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητο ότι κρίσιμη συνεδρίαση πραγματοποιήθηκε με περιορισμένη συμμετοχή μελών, γεγονός που αναδεικνύει την ανάγκη ουσιαστικού θεσμικού ελέγχου, ιδίως από όσους έχουν ρόλο αντιπολίτευσης.

Η παρούσα ανάρτηση γίνεται αποκλειστικά προς ενημέρωση των δημοτών και προς ενίσχυση του δημόσιου διαλόγου γύρω από τη χρηστή διοίκηση και τη θεσμική ευθύνη.

Αναμονή απάντησης από την Εισαγγελία Πρωτοδικών

 Οι δήμοι στο πλαίσιο της τήρησης της αρχής του κράτους δικαίου και της χρηστής  διοίκησης, οφείλουν να χειρίζονται τα του δήμου, στηριζόμενοι  στις ισχύουσες διατάξεις και σε καμία περίπτωση δεν νομιμοποιούνται σε δικές τους ερμηνείες που αλλοιώνουν επί της ουσίας το πραγματικό τους περιεχόμενο.

Η αλαζονεία, η αίσθηση επικυριαρχίας και υπερβολικής αυτοπεποίθησης τους, δεν είναι τίποτε περισσότερο, από  μια προσπάθεια να κρυφτούν από την ανασφάλειά τους και την έλλειψη αυτοπεποίθησης

Η διαφάνεια και η νομιμότητα στη λειτουργία του Δήμου αποτελούν υποχρέωση, όχι επιλογή.

Όταν υπάρχουν ενδείξεις ότι οι αρχές αυτές δεν τηρούνται, ο πολίτης έχει δικαίωμα – και καθήκον – να ζητά θεσμικό έλεγχο.