«ΚΥΝΙΣΜΟΣ ΧΩΡΙΣ ΑΝΑΙΣΘΗΣΙΑ»

 Στη συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου της 23/1/2026, συζητήθηκε δημοσιονομικός έλεγχος με σοβαρές παρατυπίες και δημοσιονομικές διορθώσεις εις βάρος του Δήμου.

Η διοικητική ιστορία του Δήμου Σαλαμίνας την τελευταία δεκαπενταετία παρουσιάζει ένα ενδιαφέρον στοιχείο συνέχειας. Διαφορετικές δημοτικές αρχές, διαφορετικά πρόσωπα και επαγγελματικά υπόβαθρα, αλλά παρόμοια αποτελέσματα, διαπιστωμένες παρατυπίες, αναγνωρισμένα λάθη διοίκησης, δημοσιονομικοί έλεγχοι και οικονομικές επιβαρύνσεις εις βάρος του Δήμου.

Οι διατυπώσεις αλλάζουν με τον χρόνο, άλλοτε γίνεται λόγος για «αναγκαίες πρακτικές», άλλοτε για «λάθη», άλλοτε για «ό,τι έτσι γινόταν πάντα».

Η ουσία, όμως, παραμένει σταθερή, οι αποκλίσεις από τα νόμιμα πλαίσια δεν εξαφανίζονται, απλώς ερμηνεύονται εκ των υστέρων. 

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός ότι ακόμη και όταν επισημαίνονται σοβαρές παρατυπίες από επίσημους ελεγκτικούς μηχανισμούς, η διοικητική απάντηση δεν εστιάζει στην αλλαγή πρακτικής, αλλά στη δικαιολόγηση της προηγούμενης. 

Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι ποιος διοίκησε και πότε, είναι αν, η κανονικότητα που περιγράφεται ως «συνέχεια», είναι πράγματι αποδεκτή ή απλώς συνηθισμένη. 

Άλλος το είπε «παρανομία», άλλος «λάθος», άλλος «ό,τι έτσι γινόταν πάντα».
Το αποτέλεσμα όμως ίδιο « έλεγχοι, πρόστιμα και ο Δήμος να πληρώνει».
Τελικά δεν έχουμε διαφορετικές διοικήσεις, έχουμε την ίδια, σε συνέχειες. 

Από την τοποθέτηση του δημάρχου, προκύπτει ότι η βασική υπερασπιστική γραμμή της διοίκησης « εδράζεται στη διαχρονικότητα των πρακτικών και στις εγκρίσεις που αυτές έλαβαν εκ των υστέρων». 

Η αλλαγή της διαδικασίας παρουσιάζεται ως συμμόρφωση μετά τον έλεγχο, ενώ η ευθύνη αποδίδεται περισσότερο στη συνέχεια της διοίκησης παρά σε συγκεκριμένες επιλογές. 

Υπό αυτό το πρίσμα, το ζήτημα που τίθεται δεν αφορά μόνο τη νομιμότητα των πράξεων, αλλά και το κατά πόσο η επίκληση του «έτσι γινόταν πάντα» μπορεί να θεωρείται επαρκής απάντηση σε ευρήματα που επιβαρύνουν οικονομικά τον Δήμο.

Στη Σαλαμίνα αλλάζουν πρόσωπα, αλλά όχι πρακτικές, άλλος μιλούσε ωμά: «αν δεν παρανομήσεις, έργο δεν κάνεις», άλλοι το είπαν πιο κομψά «λάθη διοίκησης», οι επόμενοι το βάφτισαν «ό,τι γινόταν πάντα». 

Διαφορετικές λέξεις, ίδιο αποτέλεσμα, έλεγχοι, παρατυπίες, δημοσιονομικές διορθώσεις, πρόστιμα και πάντα ο ίδιος χαμένος « ο Δήμος και οι δημότες», κανείς δεν φταίει προσωπικά, φταίει πάντα η «εποχή», οι «υπηρεσίες», οι «προηγούμενοι», οι «διαδικασίες». 

Και κάπως έτσι, κανείς δεν λογοδοτεί, αλλά όλοι διοικούν.

Το πιο ειρωνικό; Όλοι υπόσχονται αλλαγή, εφαρμόζοντας ακριβώς αυτό που κατήγγειλαν, γιατί στη Σαλαμίνα η πραγματική συνέχεια δεν είναι τα έργα, είναι οι αποκλίσεις από τη νομιμότητα.

Αν αυτό λέγεται διοίκηση, τότε ναι, όλοι ίδιοι είναι.

Το πιο ειλικρινές πολιτικό σύνθημα που ακούστηκε ποτέ στη Σαλαμίνα ήταν το «Αν δεν παρανομήσεις, έργο δεν κάνεις».

Τουλάχιστον αυτό ήταν ειλικρινές, γιατί όσα ακολούθησαν,  «λάθη διοίκησης», «ό,τι έτσι γινόταν πάντα», «ελέγχονταν όλα» , ήταν απλώς δικαιολογίες μετά τον λογαριασμό.
Και ο λογαριασμός ήρθε, με ελέγχους, παρατυπίες και δημοσιονομικές διορθώσεις εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ. 

Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι αν οι δήμαρχοι ήταν δικηγόροι ή όχι. « Είναι αν θεωρούν τη νομιμότητα εμπόδιο ή υποχρέωση». 

Μέχρι σήμερα, η απάντηση πληρώνεται από τους δημότες. Στη Σαλαμίνα δεν έχουμε πρόβλημα διοίκησης, έχουμε παράδοση. Από το «αν δεν παρανομήσεις, έργο δεν κάνεις», περάσαμε στο «κάναμε ό,τι γινόταν πάντα» και κάπως έτσι, η παρανομία βαφτίστηκε εμπειρία και η κακοδιοίκηση… κανονικότητα. 

Ο ένας καταδικάστηκε, η άλλη αναγνώρισε λάθη. Ο τρίτος, δικηγόρος μάλιστα, μας εξηγεί ότι όλα ελέγχονταν , μέχρι που ήρθε ο δημοσιονομικός έλεγχος και άφησε εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ λογαριασμό. 

Τελικά το μόνο που «γινόταν πάντα» ήταν παρατυπίες. Αλλά μην ανησυχείτε.

Στη Σαλαμίνα, όταν αποκαλύπτεται το πρόβλημα, δεν αλλάζουμε πρακτική — αλλά αφήγημα. Από το 2010 μέχρι σήμερα, στη Σαλαμίνα αλλάζουν δήμαρχοι, όχι όμως και η νοοτροπία και κάπως έτσι φτάσαμε σε δημοσιονομικούς ελέγχους, παρατυπίες και διορθώσεις εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ σε βάρος του Δήμου. 

Το πρόβλημα λοιπόν δεν είναι αν ο δήμαρχος είναι δικηγόρος ή όχι, το πρόβλημα είναι ότι επί 15 και πλέον χρόνια θεωρούμε κανονικότητα την απόκλιση από τη νομιμότητα. 

 

Γιατί τελικά, το μακιαβελικό «αν δεν παρανομήσεις, έργο δεν κάνεις» αποδεικνύεται το ακριβώς αντίθετο, αν παρανομήσεις, έργο δεν κάνεις, κάνεις τον Δήμο σου ανυπόληπτο, πληρώνεις πρόστιμα και φορτώνεις το κόστος στους δημότες.

 

Ό,τι κι αν υπόσχονται οι επιβήτορες της πολιτικής, ένα είναι βέβαιο:
Η διοίκηση “όπως γινόταν πάντα” είναι αυτή που μας έφερε εδώ.

Γνωστοποίηση σοβαρών διοικητικών παρατυπιών σε απόφαση της Δημοτικής Επιτροπής Δήμου Σαλαμίνας.

 

Απόσπασμα της απόφασης της Δημοτικής Επιτροπής 

όπως αναρτήθηκε στη «Διαύγεια».

Το παρόν κείμενο παραθέτει πραγματικά περιστατικά και δημόσια έγγραφα που έχουν αναρτηθεί στη «Διαύγεια» και αποσκοπεί στην ανάδειξη ζητημάτων νομιμότητας και χρηστής διοίκησης, χωρίς προσωπικές αιχμές.

Στις 29/12/2025 συνήλθε σε τακτική (δια ζώσης) συνεδρίαση η Δημοτική Επιτροπή Δήμου Σαλαμίνας, ύστερα από την υπ’ αριθ. 29233/23-12-2025 πρόσκληση του Προέδρου της, και βρέθηκε σε απαρτία με την παρουσία 4 εκ των 8 μελών της.

Ο Δήμαρχος Σαλαμίνας, υπό την ιδιότητά του ως Προέδρου της Επιτροπής, εισηγήθηκε θέμα ημερήσιας διάταξης με αντικείμενο:
«Άσκηση ή μη ενδίκων μέσων έναντι απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Πειραιά».

Σύμφωνα με τα αναγραφόμενα στο πρακτικό:

·         έγινε επίκληση γνώμης της Νομικής Υπηρεσίας,

·         ακολούθησε εισήγηση προς το Σώμα,

·         τα παρόντα μέλη ψήφισαν και υπέγραψαν,

·         ενώ τα υπόλοιπα μέλη απουσίαζαν από τη συνεδρίαση.

Το ζήτημα που ανακύπτει δεν αφορά ένα μεμονωμένο σφάλμα, αλλά αλυσίδα πράξεων και παραλείψεων, για την οποία – σύμφωνα με πάγιες αρχές του διοικητικού δικαίου – ευθύνη φέρουν:

·         όσοι εισηγούνται,

·         όσοι εγκρίνουν και υπογράφουν,

·         καθώς και όσοι αμελούν να ασκήσουν τον θεσμικό τους ρόλο.

Ιδιαίτερη σημασία έχει το ακόλουθο πραγματικό δεδομένο:

Η δικαστική απόφαση στην οποία αναφέρεται η συνεδρίαση:

·         είχε ήδη επιδοθεί νομίμως στον Δήμο,

·         είχε καταστεί τελεσίδικη,

·         και είχε εκδοθεί πιστοποιητικό μη άσκησης ενδίκων μέσων.

Υπό τα δεδομένα αυτά, εγείρεται εύλογος θεσμικός προβληματισμός ως προς το πώς και γιατί τέθηκε, εκπρόθεσμα, θέμα «άσκησης ή μη ενδίκων μέσων», ενώ δεν υφίστατο πλέον τέτοιο αντικείμενο.
Το πραγματικό διοικητικό ζήτημα ήταν πλέον η εκτέλεση της απόφασης, η συμμόρφωση και η καταβολή της οφειλόμενης αποζημίωσης.

Η κατάσταση επιβαρύνθηκε περαιτέρω από το γεγονός ότι η σχετική απόφαση της Δημοτικής Επιτροπής:

·         αναρτήθηκε αρχικά στη «Διαύγεια» με πρόδηλες αναντιστοιχίες,

·         και, μετά από διόρθωση, εξακολούθησε να περιέχει ουσιώδη σφάλματα στην αποτύπωση του περιεχομένου της τελεσίδικης δικαστικής απόφασης.

Τα παραπάνω δεν συνιστούν τυπική λεπτομέρεια. Αφορούν:

·         τελεσίδικη δικαστική κρίση,

·         συγκεκριμένη χρηματική υποχρέωση του Δήμου,

·         και την υποχρέωση της Διοίκησης να λειτουργεί με ακρίβεια, διαφάνεια και επιμέλεια.

Τέλος, δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητο ότι κρίσιμη συνεδρίαση πραγματοποιήθηκε με περιορισμένη συμμετοχή μελών, γεγονός που αναδεικνύει την ανάγκη ουσιαστικού θεσμικού ελέγχου, ιδίως από όσους έχουν ρόλο αντιπολίτευσης.

Η παρούσα ανάρτηση γίνεται αποκλειστικά προς ενημέρωση των δημοτών και προς ενίσχυση του δημόσιου διαλόγου γύρω από τη χρηστή διοίκηση και τη θεσμική ευθύνη.

Αναμονή απάντησης από την Εισαγγελία Πρωτοδικών

 Οι δήμοι στο πλαίσιο της τήρησης της αρχής του κράτους δικαίου και της χρηστής  διοίκησης, οφείλουν να χειρίζονται τα του δήμου, στηριζόμενοι  στις ισχύουσες διατάξεις και σε καμία περίπτωση δεν νομιμοποιούνται σε δικές τους ερμηνείες που αλλοιώνουν επί της ουσίας το πραγματικό τους περιεχόμενο.

Η αλαζονεία, η αίσθηση επικυριαρχίας και υπερβολικής αυτοπεποίθησης τους, δεν είναι τίποτε περισσότερο, από  μια προσπάθεια να κρυφτούν από την ανασφάλειά τους και την έλλειψη αυτοπεποίθησης

Η διαφάνεια και η νομιμότητα στη λειτουργία του Δήμου αποτελούν υποχρέωση, όχι επιλογή.

Όταν υπάρχουν ενδείξεις ότι οι αρχές αυτές δεν τηρούνται, ο πολίτης έχει δικαίωμα – και καθήκον – να ζητά θεσμικό έλεγχο.

Ες αύριον τα σπουδαία.

Η σιωπή μου δεν είναι βουβή, είναι ένας πιστός φίλος που ποτέ δε με έχει προδώσει, μην την απαξιώνεις και να ξέρεις ότι καθετί σ’ αυτή τη ζωή έχει κάποιο σκοπό.