« Νομικά τερτίπια πάνω από την ουσία της Πολιτικής Προστασίας »

« Όταν τσακώνονται τα βουβάλια, την πληρώνουν τα βατράχια » 

Η πρόσφατη αντιπαράθεση μεταξύ της μείζονος αντιπολίτευσης και της Δημοτικής Αρχής για τη συγκρότηση του συντονιστικού οργάνου πολιτικής προστασίας, φέρνει στην επιφάνεια μια παθογένεια που κουράζει τον πολίτη.

Η κόντρα για τη συγκρότηση του Τ.Ε.Σ.Ο.Π.Π. στη Σαλαμίνα παίρνει πλέον διαστάσεις νομικού θρίλερ. Η αντιπολίτευση θέτει ένα αμείλικτο ερώτημα: Πώς είναι δυνατόν ένας Δήμαρχος, που τυγχάνει και μάχιμος δικηγόρος, να εφάρμοζε επί δύο χρόνια διατάξεις που είχαν καταργηθεί (τον Ν. 3013/2002 αντί του Ν. 4662/2020);

Πόσο επίκαιρες είναι και πως συνδέονται οι ταινίες, «Ζητείται Ψεύτης» και το «Υπάρχει και Φιλότιμο» με το σημερινό επιτελικό κράτος; (Video)

Οι ταινίες αυτές λειτουργούν σχεδόν σαν «πολιτικά αρχέτυπα» της ελληνικής δημόσιας ζωής, παρότι γυρίστηκαν τη δεκαετία του ’60, παραμένουν εντυπωσιακά επίκαιρες, γιατί αγγίζουν διαχρονικές παθογένειες του κράτους (πελατειακές σχέσεις, επικοινωνιακή διαχείριση, κομματικό μηχανισμό, πολιτική εξαπάτηση και απόσταση εξουσίας–κοινωνίας).

Η σύνδεσή τους με το σημερινό «επιτελικό κράτος» δεν είναι κυριολεκτική — το σημερινό μοντέλο είναι πιο τεχνοκρατικό, συγκεντρωτικό και επικοινωνιακά οργανωμένο.

Όμως οι μηχανισμοί εξουσίας που σατιρίζουν οι ταινίες μοιάζουν συχνά γνώριμοι.

Στο «Υπάρχει και Φιλότιμο», η επικαιρότητά με το σήμερα φαίνεται στη συγκέντρωση εξουσίας γύρω από στενό πυρήνα συνεργατών και στην εικόνα αντί της ουσίας. Είναι η σύγχρονη πολιτική έμφαση σε ανακοινώσεις, παρουσιάσεις, dashboards, επικοινωνιακή διαχείριση και «έργο σε PowerPoint».

 

Στο σημερινό Πελατειακό κράτος, ο διαχρονικός κομματάρχης αντικαταστάθηκε από τον βουλευτή, τον υπουργό, που διαμεσολαβεί ανάμεσα στον πολίτη και το κράτος. Βεβαίως, σήμερα ο μηχανισμός