Η «Δεξιά τσέπη» της Αριστεράς και οι προοδευτικοί δεξιοί (Bobos).

Όταν τα αντικαπιταλιστικά συνθήματα 

ακούγονται από την αυλή μιας πολυτελούς έπαυλης.

Η γνωστή ελληνική έκφραση «αριστερός με δεξιές τσέπες» χρησιμοποιείται για να περιγράψει κάποιον που διακηρύσσει ιδέες κοινωνικής ισότητας και αναδιανομής, αλλά στην προσωπική του ζωή απολαμβάνει τα προνόμια και τον τρόπο ζωής που συνδέονται με την οικονομική ελίτ.

Δεν πρόκειται για αποκλειστικά ελληνικό φαινόμενο. Στη Γαλλία μιλούν για τη Gauche Caviar («Αριστερά του χαβιαριού»), στη Βρετανία για τον Champagne Socialist («σοσιαλιστή της σαμπάνιας») και στις ΗΠΑ για τον Limousine Liberal («φιλελεύθερο της λιμουζίνας»).

Ο όρος Bourgeois & Bohemians (Bobos), περιγράφει εύστοχα  ανθρώπους που συνδυάζουν οικονομική άνεση και αστικό τρόπο ζωής με προοδευτική πολιτική και πολιτισμική ταυτότητα, «αν και οι όροι αυτοί δεν είναι ταυτόσημοι, όλοι χρησιμοποιούνται στον δημόσιο λόγο για να σατιρίσουν την αντίφαση ανάμεσα στην προοδευτική ρητορική και στον εύπορο τρόπο ζωής.»

Η πολιτική σάτιρα αξιοποιεί αυτούς τους όρους για να αναδείξει την αντίφαση ανάμεσα στη δημόσια ρητορική και την ιδιωτική πραγματικότητα, τον «επαναστάτη» που καταγγέλλει τον καπιταλισμό, απολαμβάνοντας όμως τα προνόμια που αυτός προσφέρει.

Στη δημόσια συζήτηση συναντώνται αντίστοιχοι χαρακτηρισμοί και σε άλλους πολιτικούς χώρους. Γίνεται λόγος για «προοδευτικούς δεξιούς», για το «σοσιαλιστικό lifestyle» και τη «ροζ μπουρζουαζία» του ΠΑΣΟΚ, αλλά και για τους «αριστερούς των βορείων προαστίων».

Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, ο κοινός παρονομαστής της κριτικής είναι η απόσταση ανάμεσα στον δημόσιο λόγο και την προσωπική πρακτική.

«Η πολιτική ιστορία δείχνει ότι η ασυνέπεια ανάμεσα στον δημόσιο λόγο και στον ιδιωτικό βίο δεν αποτελεί προνόμιο καμίας ιδεολογίας. Η σάτιρα απλώς αλλάζει πρωταγωνιστές ανάλογα με την εποχή.»