«ΚΥΝΙΣΜΟΣ ΧΩΡΙΣ ΑΝΑΙΣΘΗΣΙΑ»

 Στη συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου της 23/1/2026, συζητήθηκε δημοσιονομικός έλεγχος με σοβαρές παρατυπίες και δημοσιονομικές διορθώσεις εις βάρος του Δήμου.

Η διοικητική ιστορία του Δήμου Σαλαμίνας την τελευταία δεκαπενταετία παρουσιάζει ένα ενδιαφέρον στοιχείο συνέχειας. Διαφορετικές δημοτικές αρχές, διαφορετικά πρόσωπα και επαγγελματικά υπόβαθρα, αλλά παρόμοια αποτελέσματα, διαπιστωμένες παρατυπίες, αναγνωρισμένα λάθη διοίκησης, δημοσιονομικοί έλεγχοι και οικονομικές επιβαρύνσεις εις βάρος του Δήμου.

Οι διατυπώσεις αλλάζουν με τον χρόνο.
Άλλοτε γίνεται λόγος για «αναγκαίες πρακτικές», άλλοτε για «λάθη», άλλοτε για «ό,τι γινόταν πάντα». Η ουσία, όμως, παραμένει σταθερή, οι αποκλίσεις από τα νόμιμα πλαίσια δεν εξαφανίζονται, απλώς ερμηνεύονται εκ των υστέρων.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός ότι ακόμη και όταν επισημαίνονται σοβαρές παρατυπίες από επίσημους ελεγκτικούς μηχανισμούς, η διοικητική απάντηση δεν εστιάζει στην αλλαγή πρακτικής, αλλά στη δικαιολόγηση της προηγούμενης.

Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι ποιος διοίκησε και πότε, είναι αν η κανονικότητα που περιγράφεται ως «συνέχεια» είναι πράγματι αποδεκτή ή απλώς συνηθισμένη.

Άλλος το είπε «παρανομία», άλλος «λάθος», άλλος «ό,τι γινόταν πάντα».
Το αποτέλεσμα όμως ίδιο « έλεγχοι, πρόστιμα και ο Δήμος να πληρώνει».
Τελικά δεν έχουμε διαφορετικές διοικήσεις, έχουμε την ίδια, σε συνέχειες.

Από την τοποθέτηση του δημάρχου, προκύπτει ότι η βασική υπερασπιστική γραμμή της διοίκησης εδράζεται στη διαχρονικότητα των πρακτικών και στις εγκρίσεις που αυτές έλαβαν εκ των υστέρων. Η αλλαγή της διαδικασίας παρουσιάζεται ως συμμόρφωση μετά τον έλεγχο, ενώ η ευθύνη αποδίδεται περισσότερο στη συνέχεια της διοίκησης παρά σε συγκεκριμένες επιλογές. Υπό αυτό το πρίσμα, το ζήτημα που τίθεται δεν αφορά μόνο τη νομιμότητα των πράξεων, αλλά και το κατά πόσο η επίκληση του «έτσι γινόταν πάντα» μπορεί να θεωρείται επαρκής απάντηση σε ευρήματα που επιβαρύνουν οικονομικά τον Δήμο.

Στη Σαλαμίνα αλλάζουν πρόσωπα, αλλά όχι πρακτικές, άλλος μιλούσε ωμά: «αν δεν παρανομήσεις, έργο δεν κάνεις», άλλοι το είπαν πιο κομψά «λάθη διοίκησης», οι επόμενοι το βάφτισαν «ό,τι γινόταν πάντα».

Διαφορετικές λέξεις, ίδιο αποτέλεσμα.

Έλεγχοι, παρατυπίες, δημοσιονομικές διορθώσεις, πρόστιμα και πάντα ο ίδιος χαμένος « ο Δήμος και οι δημότες».

Κανείς δεν φταίει προσωπικά, φταίει πάντα η «εποχή», οι «υπηρεσίες», οι «προηγούμενοι», οι «διαδικασίες». Και κάπως έτσι, κανείς δεν λογοδοτεί, αλλά όλοι διοικούν.

Το πιο ειρωνικό; Όλοι υπόσχονται αλλαγή, εφαρμόζοντας ακριβώς αυτό που κατήγγειλαν.
Γιατί στη Σαλαμίνα η πραγματική συνέχεια δεν είναι τα έργα, είναι οι αποκλίσεις από τη νομιμότητα, αν αυτό λέγεται διοίκηση, τότε ναι, όλοι ίδιοι είναι.

Το πιο ειλικρινές πολιτικό σύνθημα που ακούστηκε ποτέ στη Σαλαμίνα ήταν το «Αν δεν παρανομήσεις, έργο δεν κάνεις».

Τουλάχιστον αυτό ήταν ειλικρινές.
Γιατί όσα ακολούθησαν — «λάθη διοίκησης», «ό,τι έτσι γινόταν πάντα», «ελέγχονταν όλα» — ήταν απλώς δικαιολογίες μετά τον λογαριασμό.

Και ο λογαριασμός ήρθε.
Με ελέγχους, παρατυπίες και δημοσιονομικές διορθώσεις εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ.

Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι αν οι δήμαρχοι ήταν δικηγόροι ή όχι.
Είναι αν θεωρούν τη νομιμότητα εμπόδιο ή υποχρέωση.

Μέχρι σήμερα, η απάντηση πληρώνεται από τους δημότες.

Στη Σαλαμίνα δεν έχουμε πρόβλημα διοίκησης, έχουμε παράδοση.  

Από το «αν δεν παρανομήσεις, έργο δεν κάνεις», περάσαμε στο «κάναμε ό,τι γινόταν πάντα».
Και κάπως έτσι, η παρανομία βαφτίστηκε εμπειρία και η κακοδιοίκηση… κανονικότητα.

Ο ένας καταδικάστηκε, η άλλη αναγνώρισε λάθη.
Ο τρίτος, δικηγόρος μάλιστα, μας εξηγεί ότι όλα ελέγχονταν , μέχρι που ήρθε ο δημοσιονομικός έλεγχος και άφησε εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ λογαριασμό.

Τελικά το μόνο που «γινόταν πάντα» ήταν παρατυπίες.

Αλλά μην ανησυχείτε.
Στη Σαλαμίνα, όταν αποκαλύπτεται το πρόβλημα, δεν αλλάζουμε πρακτική — αλλά αφήγημα.

Από το 2010 μέχρι σήμερα, στη Σαλαμίνα αλλάζουν δήμαρχοι, όχι όμως και η νοοτροπία.

Και κάπως έτσι φτάσαμε σε δημοσιονομικούς ελέγχους, παρατυπίες και διορθώσεις εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ σε βάρος του Δήμου.

Το πρόβλημα δεν είναι αν ο δήμαρχος είναι δικηγόρος ή όχι.
Το πρόβλημα είναι ότι επί 15 και πλέον χρόνια θεωρούμε κανονικότητα την απόκλιση από τη νομιμότητα.

Γιατί τελικά, το μακιαβελικό «αν δεν παρανομήσεις, έργο δεν κάνεις» αποδεικνύεται το ακριβώς αντίθετο, αν παρανομήσεις, έργο δεν κάνεις, κάνεις τον Δήμο σου ανυπόληπτο, πληρώνεις πρόστιμα και φορτώνεις το κόστος στους δημότες.

Ό,τι κι αν υπόσχονται οι επιβήτορες της πολιτικής, ένα είναι βέβαιο:
η διοίκηση “όπως γινόταν πάντα” είναι αυτή που μας έφερε εδώ.
Και αν συνεχίσουμε έτσι, απλώς θα συνεχίσουμε να πληρώνουμε — κυριολεκτικά.